به گزارش خبرنگار بین‌الملل تازه‌های اقتصاد، بر اساس تحلیل بین‌اند کامپانی صنعت هوش مصنوعی تا سال ۲۰۳۱ برای توجیه هزینه‌های جاری و پایدار ماندن ساخت‌وسازهای زیرساختی (شامل مراکز داده و ظرفیت محاسباتی)، نیازمند تولید ۶ تریلیون دلار درآمد سالانه است. این در حالی است که پیش‌بینی‌ها نشان می‌دهد محصولات فعلی هوش مصنوعی در بازارهای مصرفی و تجاری تنها رقمی بین ۱.۲ تا ۱.۸ تریلیون دلار را پوشش خواهند داد؛ واقعیتی که از کسری ۴.۲ تریلیون دلاری حکایت دارد.

چشم‌انداز مبهم برای سودآوری‌های کلان

«دیوید کرافورد» رئیس دپارتمان جهانی فناوری در شرکت بین، معتقد است که وجود این کسری درآمدی لزوما یک فاجعه نیست؛ چرا که در مراحل اولیه ظهور نوآوری‌های بزرگ، پیش‌بینی تمامی منابع ارزشی کار دشواری است. او تأکید می‌کند که حتی شناسایی ۴۰ درصد از این هدف ۶ تریلیون دلاری نیز نشانه‌ای از حرکت در مسیر مثبت است، هرچند برای جبران این فاصله، نیاز به ظهور مدل‌های تجاری کاملا جدید و نوآورانه احساس می‌شود.

در حال حاضر شرکت‌ها با فشار فزاینده‌ای برای پیدا کردن راهکارهای نوین جهت بهره‌برداری از هوش مصنوعی مواجه هستند. اگر شرکت‌های هوش مصنوعی نتوانند محصولات لازم برای تأمین مالی مخارج سنگین خود را به سرعت توسعه دهند، ممکن است ناچار به کاهش سرعت توسعه زیرساخت‌ها شوند. سی‌ان‌بی‌سی این وضعیت را به معنای ضرورت وقوع یک «انفجار کامبرین» در نوآوری می‌داند که تأثیرات آن باید فراتر از تحولات دوران موبایل و فضای ابری باشد.

موانع در مسیر انطباق و بهره‌وری

به گزارش پایگاه تک‌زاین سرعت سرسام‌آور تغییرات در فضای هوش مصنوعی باعث شده که بسیاری از کسب‌وکارهای سنتی در همگامی با این فناوری دچار مشکل شوند. بر اساس تحلیل‌های منتشر شده، تنها حدود ۱۰ درصد از شرکت‌ها توانسته‌اند با موفقیت از پتانسیل‌های هوش مصنوعی بهره‌برداری کنند و در این میان، استارتاپ‌ها پیشگامان اصلی محسوب می‌شوند. ۹۰ درصد باقی‌مانده همچنان در تلاش برای درک و پیاده‌سازی کاربردی این تکنولوژی در ساختار سازمانی خود هستند.

برای کاهش این شکاف مهارتی، غول‌های فناوری یا «هاپراسکیلرها» وارد عمل شده‌اند تا به سازمان‌ها بیاموزند چگونه خدمات و پلتفرم‌های هوش مصنوعی را به درستی به کار بگیرند. سرمایه‌گذاری‌های چند میلیارد دلاری شرکت‌هایی نظیر گوگل، مایکروسافت، اوپن‌ای‌آی و آنتروپیک، اکنون مستقیما بر کمک به شرکای تجاری برای جذب و به‌کارگیری این فناوری متمرکز شده است. مفهوم «جذب فناوری» به یک متغیر استراتژیک کلیدی تبدیل شده که در برنامه‌ریزی‌های کلان این شرکت‌ها نقش حیاتی دارد.

بحران نقدینگی در عصر تریلیون دلاری

تا این لحظه رونق هوش مصنوعی، رشد چشمگیری برای شرکت‌های زیرساختی به همراه داشته است به طوری که ارزش بازار شرکت‌هایی نظیر انویدیا به ارقام خیره‌کننده‌ای رسیده و تولیدکنندگان تراشه مانند میکرون گزارش داده‌اند که درآمدهای فصلی‌شان تا ۳۷۹ درصد افزایش یافته است. در همین حال، آزمایشگاه‌های پیشرو هوش مصنوعی برنامه‌های خود را برای عرضه اولیه سهام (IPO) با ارزش‌گذاری‌های تا ۲ تریلیون دلار تنظیم کرده‌اند.

با این حال برای حفظ این روند صعودی و تداوم سرمایه‌گذاری‌ها، شرکت‌های هوش مصنوعی باید تعادلی ظریف میان توسعه محصولات درآمدزا و عدم تحمیل فشار بیش از حد به مشتریان خود برقرار کنند. اگر این شرکت‌ها نتوانند محصولات لازم برای افزایش درآمدهای عملیاتی را بدون ایجاد ناامیدی در بازار توسعه دهند، کل اکوسیستم «تجارت هوش مصنوعی» ممکن است با کندی و یا بازنگری‌های اجباری مواجه شود.

در نهایت، موفقیت بلندمدت هوش مصنوعی به گذار از فاز «توسعه زیرساخت» به فاز «ارزش‌آفرینی کاربردی» بستگی دارد. اگرچه ارقام ۶ تریلیون دلاری بسیار بلندپروازانه به نظر می‌رسند، اما نشان‌دهنده ابعاد عظیمی از سرمایه‌گذاری است که برای تحقق وعده‌های تکنولوژیک سال‌های آینده ضروری است؛ چالش اصلی در سال‌های پیش رو، تبدیل این زیرساخت‌های فیزیکی به موتورهای سودآور اقتصادی خواهد بود که بتوانند بار مالی سنگین این انقلاب دیجیتال را به دوش بکشند.