مجیدرضا حریری؛رئیس اتاق مشترک ایران و چین در گفت‌وگو با خبرنگار تازه‌های اقتصاد در پاسخ به پرسشی درباره تاثیر شرایط سیاسی بر اقتصاد، اظهار کرد: وضعیت نه جنگ، نه صلح برای اقتصاد بدترین حالت ممکن است؛ چراکه حالت انتظار و انفعال دارد. در چنین اوضاعی نه کسب و کارها و حتی بنگاه‌های کوچک و نه سیاست‌گذار عمومی نمی‌توانند برای امور خود برنامه‌ریزی کنند و همه چیز در حالت تعلیق قرار می‌گیرد.

وی گفت: طبق سه سناریویی که پیش روی ما قرار دارد یک حالت آن است که تا پاییز همچنان در همین حالت تعلیق باقی بمانیم که این خطرناک‌ترین حالت ممکن است. تبعات محاصره دریایی از جنگ نیز فراتر است؛ به‌ویژه اگر قرار باشد به این شرایط عادت کنیم و این وضعیت مانند تحریم‌ها دنباله‌دار شود.

حریری ادامه داد: البته ما این را می‌پذیریم که در شرایط اضطرار باید به دنبال راه چاره بود اما در عین حال باید این نکته را هم در خاطر داشته باشیم که برای تجارت هیچ راهکار و شیوه‌ای جای لجستیک دریایی را نخواهد گرفت.

رئیس اتاق مشترک ایران و چین اظهار کرد: سالانه تنها دو میلیون کانتینر واردات کشور می‌شود که از مسیر دریایی صورت می‌گیرد. وارد کردن این حجم محصول از طریق شیوه‌های دیگر عملا امکان پذیر نیست و نمی‌توان این مواد را از مسیر ریلی یا جاده‌ای تامین کرد. اینکه ماهانه ۱۵۰ تا ۲۰۰ هزار کانتینر محصول از طریق شیوه‌ای غیر از حمل و نقل دریایی وارد شود، عملا امکان‌پذیر نیست. هر رام قطار در نهایت ۶۰ تا ۷۰ کانتینر را می‌تواند جابجا کند و حتی اگر هزار قطار هم بار حمل کنند در نهایت حدود یک سوم از ظرفیت دریایی را جابجا خواهند کرد.

وی ادامه داد: البته می‌توان از بنادر کشورهای دیگر نیز استفاده کرد که این رویکرد هم به شدت هزینه‌ها را افزایش می‌دهد. ما در گذشته برای یک کانتینر ۴۰ فوت که از چین می‌آمد بین ۲۵۰۰ تا ۳۰۰۰ دلار هزینه داشتیم اما اکنون برای این کار نیاز به بیش از ۱۱ هزار دلار است یعنی برای هر کانتینر باید هشت هزار دلار هزینه اضافه پرداخت شود. بنابراین حتی اگر واردات این حجم از شیوه‌های دیگر امکان‌پذیر هم باشد هزینه‌های بسیار بالایی را به اقتصاد تحمیل خواهد کرد.

حریری در عین حال اظهار کرد: واردات از شیوه‌های غیردریایی سالانه ۱۶ تا ۱۷ میلیارد دلار برای کشور هزینه ایجاد می‌کند که اگر صادرات را هم لحاظ کنیم این رقم به حدود ۳۵ هزار دلار خواهد رسید. در شرایطی که حجم تجارت خارجی ما ۱۰۰ هزار میلیارد دلار است این رقم‌ها بسیار بالا محسوب شده و نمیتوان چنین هزینه‌هایی را پرداخت کرد.

رئیس اتاق مشترک ایران و چین افزود: یکی از مهمترین مزیت‌های ایران بحری بودن آن است و اگر قرار باشد این مزیت از ما گرفته شود ما هم مانند کشورهای آسیای میانه خواهیم بود که اگرچه از نظر دسترسی به منابع وضعیت خوبی دارند اما هیچکدام از نظر توسعه یافتگی جایگاه بالایی ندارند.

وی ادامه داد: کشورهایی که فاقد مسیرهای دریایی هستند از نظر اقتصادی تضعیف می‌شوند و ادامه این مدل برای ما نیز زیان هنگفتی به همراه خواهد داشت و عملیاتی هم نیست.

این عضو اتاق بازرگانی گفت: در هر صورت نیاز است از وضعیت نه جنگ نه صلح خارج شویم. در صورت خروج از این مرحله نیز دو سناریوی مشخص پیش روی کشور است. یا باید در قالب مذاکره به توافق برسیم یا نیاز است بار دیگر وارد جنگ نظامی‌ شویم.

حریری ادامه داد: در هر صورت چه جنگ و چه مذاکره هزینه‌هایی برای کشور به همراه دارد. درست است که قطعا انتخاب عقلا جنگیدن نیست اما زمانی که کشور ما مورد هجوم و حمله هم قرار گیرد راهی غیر از دفاع باقی نخواهد ماند و ما در گذشته نیز نشان دادیم که برای دفاع از مملکت خود آمادگی کامل داریم.

رئیس اتاق مشترک ایران و چین در پایان اظهار کرد: دفاع از خود مشروع‌ترین حالت یک مبارزه است و حتی اگر دشمن بخواهد ما را به زدن زیرساخت‌ها تهدید کند ما هم از این توان برخورداریم که در کشورهایی که پایگاه دارند، زیرساخت‌ها را هدف قرار دهیم. با توجه به اینکه چنین جنگی کشورهای مختلفی را درگیر می‌کندیک بحران بین‌المللی تلقی می‌شود که نمی‌تواند برای بلندمدت ادامه داشته باشد اما تبعات محاصره برای اقتصاد از جنگ هم بیشتر است.

وی با بیان اینکه شرایط فعلی زیرساخت‌ها، تجارت، اقتصاد و معیشت مردم را خفه می‌کند، تاکید کرد: درست است که مانند جنگ صدا یا رد خون بمبی دیده نمی‌شود اما ویرانی این حالت به مراتب بیشتر است.